test

Vanaf mijn vertrouwde computer in de Feithlaan typ ik dit laatste stukje voor deze weblog.

Het is nu Woensdagavond  4 oktober en gisterenmiddag om ongeveer 12.30 uur kwamen wij op het vliegveld van Rotterdam aan, waar Marijke en Riet ons op stonden te wachten. Met de auto + fietsen op het fietsenrek hebben wij toen de laatste kilometers naar huis afgelegd.

In Rome hebben wij een paar fijne dagen gehad en nog veel gezien. Eerst lopend en op zaterdag middag ook op de fiets. Ik was er al twee keer geweest dus ik kon al aardig als gids dienen voor Henk. Helaas kwam Henk zaterdagmiddag op de terugweg naar ons Bed en Breakfast heel ongelukkig ten val, doordat een stuk ijzer dat op de straat lag tussen zijn voorwiel kwam en hij daardoor met zijn fiets over de kop sloeg. Hij had veel pijn maar het leek aanvankelijk redelijk mee te vallen. Veel paracetamols hebben hem de nacht doorgeholpen. Maar op zondag toch even naar een ziekenhuis gegaan, alwaar een röntgenfoto uitwees dat er toch een kleine fractuur in zijn onderarm zat. Dus Henk in het gips en direct onthand met alles wat er gesjouwd moest worden. fietsen kon ook niet meer omdat de voorvork helemaal verbogen was en het stuur daardoor niet meer heen en weer kon. Dit heb ik maandag verholpen door het spatbord te verwijderen.

Zondagmiddag nog wel met de taxi naar Robin en Daniëlle geweest. Dit is een neef die met een Italiaanse getrouwd is en in Rome woont. Beide heb net op 22 september hun derde kindje gekregen, Sander, die ik dus als een van de eerste Nederlandse familieleden kon bewonderen. Wij kregen Daar zondagmiddag een heerlijke lunch aangeboden in de vorm van een BBQ. Heel gezellig en zij wonen schitterend aan de rand van de stad.

Dinsdagmorgen om half zeven kwam de taxi ons al halen voor de rit naar het vliegveld. Aldaar fietsen demonteren, fietshoezen eromheen, banden leeg laten lopen, veertien adreslabels schrijven, etc. etc. Wij hebben meer dan een uur bij de incheck balie gestaan. Later moest ik nog weer terug omdat Henk een paar elastieken "spinnen" om spullen op zijn fiets vast te binden in zijn handbagage had. Dat mocht niet, dus ook dat moest in een aparte tas mee in het ruim.

Het vliegtuig ging redelijk op tijd, maar in Rotterdam bleek één van de twaalf tassen niet te zijn meegekomen. Dus uitzoeken welk nummer, rapportje op laten maken etc. allemaal oponthoud.

Maar toen dat achter de rug was konden wij dan toch eindelijk onze vrouwen in onze armen sluiten.

s’Avonds kwamen Maartje, Pepijn en Floris heel gezellig en hebben heerlijke Hollandse andijvie stampot voor ons gekookt! Heerlijk!!!

Dit was het, voor wat betreft mijn web-log over mijn fietsreis naar Rome.
Ik zal alleen in de komende dagen proberen wat foto’s toe te voegen bij alle verhalen die ik geschreven heb. Maar dat neemt even wat tijd want het zijn ruim 600 foto’s en daar moet ik er een heel beperkt aantal van selecteren een voor een op de weblog zetten.
Tot slot nog even twee feitelijke gegevens: wij hebben ongeveer 2500 km gefietst en ik ben daarin ongeveer 7 kilo afgevallen. (daar kan Sonja Bakker niet tegenop!)

Mijn foto’s staan op www.kuijeren.nl/rome 

Paul

Ik heb eerder een stukje geciteerd uit het boekje van Bertus Aafjes "Voetreis naar Rome" Hier volgt een tweede en laatste stukje. Hij beschrijft dus op deze manier verschillende steden, de alpen, een boerderij, een rozenkwekerij e.d.

Het Sint-Pietersplein

"Het is vandaag een souvereine
Goudendag: een dag, goud op sneê.
En uit het heir van Romes pleinen
Voer ik u naar het schoonste mee.
Dat is, Gij kunt het u wel droomen,
Het plein voor de Sint-Pieterskerk,
Wier koepel, helder en volkomen,
Stijgt naar het hemelsblauwe zwerk.
Wij gaan aan een der zuilen zitten.
Met nevens ons een liter wijn,
Trotseeren lachende de hitte
En kijken naar het sneeuwen plein.
Daar spuiten sidderend de pluimen
Uit de fonteinen nar omhoog,
Vangend, terwijl de bekkens schuimen,
Een brokstuk van de regeboog.
En machtig slaan de colonaden
Hunzuilenarmen, blank en sterk,
In broederlijke accolade
Rond obelisk en waterwerk"

  Dag een en veertig, vervolg

Gisterenavond was ik te moe om het verslag te schrijven van onze laatste fietsdag, vandaar hierbij nog even.

s`Morgens dus redelijk vroeg vertrokken vanuit een ongezellig stadje, Fabrica di Roma. Volgens het hellingenprofiel in ons boekje zou het een redelijk makkelijke dag moeten worden met een matige klim. Het weer was goed en wij hadden er alletwee zin in. Maar ook hier viel het klimmen in de praktijk toch weer tegen. Veel klimmetjes waren niet vermeld in het boekje en tot overmaat van ramp reden wij op een essentieel punt van de route flink verkeerd. Er stond op een gegeven moment "bij de tweede weg, linksaf slaan" maar dat was op een weg van een kilometer of 4. Dus bij een bepaalde kruising hebben wij heel constructief overlegd of dit de tweede afslag was. Wij hadden er alletwee nog niet eerder een gezien dus. wij dachten alletwee van niet. Dus doorrijden. 500 meter verder kwam er weer een afslag naar links waar wij ingingen. Fout dus! Deze weg ging wel heerlijk twee kilometer dalen, maar daarna ook weer twee kilometer flink klimmen. En toen kwamen wij in een heel verkeerd dorp uit. De keuze was, of weer terug dalen en klimmen. of een kilometer of 6 omfietsen en dan weer een stuk verder op de route komen. Zo gezegd zo gedaan. Helaas zaten er veel flinke stukken klimmen en een stukje snelweg in dit alternatief. Dus en meer kilometers en meer klimmen. Wij kregen ook deze laatste dag niet cadeau. Vlakbij Rome in een van de voorsteden was er een opbreking van de weg, waardoor wij een tunneltje onder een spoorweg niet konden nemen. Wij hebben toen uit nood 1,5 km op de smalle vluchtstrook van een snelweg gefietst, maar wel tegen het verkeer in. Je doet soms gekke dingen als je bijna bij je doel bent. Daarna moesten wij een fietspad vinden langs de Tiber. Die hebben wij uiteindelijk gevonden en deze 10 km gevolgd tot een paar kilometer voor het St. Pietersplein. Toen nog 3 km de drukke stad en opeens kun je zo het St. Pietersplein oprijden. Ik moet zeggen dat ik net als in Santiago toch wel even geëmotioneerd raakte om daar zomaar opeens te staan.

Wij hadden voor de gelegenheid Nederlandse vlaggetjes op onze fietstassen gedaan en een aantal Nederlanders sprak ons aan en hebben ook wat foto`s gemaakt. Na een half uurtje staan en rondhangen, eerst een lekker biertje genomen op de goede afloop en toen op zoek naar een Hotel.
Dat was helemaal niet simpel. Er is in Rome geen organisatie die bemiddelt in hotelboekingen. Ik had gelukkig een adres van de kapster uit Verona, Daar bleken wij een nacht terecht te kunnen. Toen nog naar ander hotels gezocht, alles vol. Weer terug bij hotel één, bleek daarnaast een Bed en Breakfast te zitten die 2 nachten plaats had. Daar zitten wij nu dus.
Gisterenavond al de terugvluvht gelijk geboekt en vandaag ook gezorgd dat de fietsen meekunnen.

Vandaag besteed aan een eerste bezichtiging van een aantal bekende plaatsen in de stad. Dus veel geslenter.
Toen wij vanavond om half tien nog even langs het St. Pietersplein kwamen (onze B&B is daar vlakbij) en wij een paar avondfoto´s gingen maken van de St. Pieter. Begon er plotseling een groot en lang vuurwerk vanaf het dak van de zijkant van de St. Pieter. Wij wisten niet wat wij zagen. Maar toen beseften wij pas dat dit natuurlijk speciaal voor ons was. Ik denk dat Marijke en Riet daar achter zitten. Geen moeite is te veel om ons in het zonnetje te zetten. Hoe jullie het versierd hebben weet ik niet maar in ieder geval bedankt!

Zo, dit waren mijn verslagen van mijn fietstocht van Driehuis naar Rome. Het lijkt mij niet zo interessant om de dagen hier in Rome ook te verslaan, want dat is meer net als een gewone stedentrip die zoveel mensen doen.
Ik zal over een paar dagen alleen nog even een slotstukje schrijven hoe de terugreis naar Nederland is verlopen.

Iedereen alvast bedankt voor het lezen en voor eventuele reacties.
Wij zien elkaar weer in Nederland!

Een hartelijke groet van,
Paul

Dag een en veertig, 27 september

WIJ ZIJN IN ROME AANGEKOMEN!

VANDAAG OM HALF VIJF STONDEN WIJ OP HET SINT PIETERSPLEIN TUSSEN NOG EEN AANTAL TIENDUIZENDEN MENSEN.

Nader verslag van de afgelopen dag volgt nog.
Dinsdagmorgen vliegen wij weer terug naar Nederland.

Een groet van een trotse en voldane, Paul

Dag veertig, 27 september

Na het opstaan moesten wij naar de overkant van de weg om te ontbijten. Dit was een bar/restaurant direct aan de oever van het Meer van Bolsano. daar merkten wij al gelijk dat het een flinke wind was. Even later gaf mijn speciaal voor dit doel aangeschafte windmeter. windkracht 8 aan. Dus een lekkere bries om mee te gaan fietsen. Gelukkis was het grootste gedeelte vóór de wind, dus de eerste 15 km gingen alsof wij op een SpartaMet zaten. Vrijwel helemaal vanzelf. Daarna was’de pret afgelopen want toen moesten wij een iets andere richting op en ook weer gaan klimmen. Maar genoeg klimverhalen de afgelopen dagen, daar zal ik jullie niet mee vervelen. Wat wel heerlijk was dat de zon weer scheen. Het zicht was weer helder en de temperatuur een stuk aangenamer dan gisteren. Verder was het vandaag een route door lange eenzame stukke land met maar hier en daar een klein dorpje of stadje. Wij moesten zelfs een stuk omrijden via een drukke weg om nog even inkopen te kunnen doen voor onze lunch. De etappe eindigde officieel weer aan een vulkaanmeer, Lago di Vico, waar net zo weinig te beleven viel als het Lago di Bolzano. Ook alles dicht. Aangezien het nog redelijk vroeg was heb ik Henk voorgesteld om nog 15 km door te fietsen zodat wij morgen, de laatste dag, niet zo´n lange etappe zouden hebben. Henk zat er helemaal doorheen, maar na een pauze van een half uur kon hij wel weer. Zo gezegd zo gedaan dus zitten wij nu in Fabrica di Roma, ongeveer 75 km ten Noorden van Rome. Dat betekent dat wij, als alles goed gaat morgenmiddag op het St. Pietersplein aankomen!
Ik heb neef Robin vannavond al gebeld dat wij een dezer dagen zijn netgeboren zoon Sander zullen komen bewonderen.

Nog een nachteje slapen en dan……
Een Italiaanse groet van
Paul

Dag negen en dertig, 26 september

Na een goede nachtrust zag ik vanmorgen vroeg al dat het heel mistig was. De lucht was grijs en ik zat midden in de wolken. Geen aantrekkelijk idee om bij dit weer alweer vroeg op pad te gaan. Dus ik deed alles rustig aan en ging ook nog even het stadje in om wat ontbijtspullen te kopen. Toen ik om een uur of tien vertrok mistte ik direct mijn pet. Dus terug, samen met de eigenaresse overal gezocht maar nergens mijn pet te vinden. En die heb ik ooit nog gekocht op weg naar Santiago, dus het is een dierbaar bezit. Hij was niet te vinden en ik weet nu nog niet waar ik hem ben kwijt geraakt. Dat is overigens wel het eerste stuk bagage dat ik in vijf weken ben kwijtgeraakt.
Dus laat op weg. Henk had om 9 uur al gebeld dat hij geen koorts meer had en ook al onderweg was. Het was net als gisteren weer een echte klimdag. Veel lange en vrij stijle klimmen en achteraf kunnen wij zeggen dat de Alpen veel gemakkelijker waren dan de heuvels in Toscane. De Alpen zijn twee lange passen en dan ben je er van af. Hier is het na iedere 5 of 10 km weer een flinke klim. Dus met elkaar zijn dat veel meer klimkilometers dan de Alpen. Volgens Henk trainen hier de wielrenners ook altijd in het voorjaar om de juiste klim conditie te kweken. Maar goed geen geklaag, als wij dat niet wilden hadden wij er niet aan moeten beginnen! Basta! Om een uur of een kwam ik een dorpje binnenrijden waar Henk zich juist aan het installeren was voor zijn lunch. Op het terras van een gesloten restaurant een tafeltje en twee stoeltjes geconfisceerd en wij zaten samen te lunchen met brood van de Pizzabakker van gisterenavond en beleg dat Henk vanmorgen gekocht had bij de Spar. Een flesje drinkyoghurt erbij en wat fruit en de lunch is compleet. De plaatselijke dorpsgek kwam nog even heel opdringering en dreigend doen, maar na een tijdje vriendelijk zijn heb ik heb luid en duidelijk, laten weten dat hij op moest donderen.
(enige kennis van de psychiatrie is nooit weg op zijn tijd). Na de lunch ging het letterlijk bergafwaarts en dat was maar goed ook want het was de hele dag en met name boven in de bergen steenkoud. Objectief gemeten 15 graden, maar met een hoge luchtvochtigheid/mist en een wind met een windkracht 7 tot 8 op mijn windmeter, was de gevoelstemperatuur een graad of 8. Daar komt nog bij dat wij alletwee bezweet waren van het klimmen en beide de regenjassen aan hadden (die niet doorademen) zodat ook alles nat bleef en ten slotte zijn wij allebei snipverkouden. Dus al met al een heel ongezond klimaat voor ons.
Het weer had alle kenmerken van een natte herfstdag in Nederland. Overigens zijn Henk en ik toch al tot de gezamenlijke conclusie gekomen dat dit geen gunstig fietsseizoen is. De dagen zijn kort het weer onbestendig tot koud aan toe en de natuur niet op zijn mooist.

O.K. wij gingen dus dalen wat ongeveer twee graden scheelde en dat was maar goed ook want wij hadden allebei dooie vingers van de kou. Na een relatief vlak landschap met alleen af en toe wat klimmetjes, maar nog wel steeds veel wind bereikten wij uiteindelijk het meer van Bolzano. het grootste en hoogstgelegen vulkaanmeer van Europa. Ondertussen waren wij nog wel even gestopt om onze dikste truien onderuit de tassen te halen, want wij zaten allebei te rillen in ons tuig.
Het meer is niet veel aan. Het is bijvoorbeeld volkomen verlaten en ook aan de kusten is niets te doen. Overigens, wij krijgen de indruk dat het seizoen hier al volledig voorbij is. Campings en restaurants zijn dicht en het lijkt erop dat men eerder aan kerstmis denkt dan aan de zomervakantie. Na 10 km langs een verlaten meer gefietst te hebben kwamen wij, na de strekste klim van deze hele reis (16%), wij moesten allebei lopen, in het stadje Capodimonte aan. Daar bleek gelukkig één hotel te zijn waar wij gezamenlijk weer onze toevlucht hebben genomen op een driepersoonskamer. Allereerst hebben wij alle natte kampeerspulen van Henk buiten te drogen gehangen en daarna onszelf pas verzorgd. Nu zijn de kampeerspullen in iedergeval droog, ook als Henk niet meer kampeert voor Rome.
Rome is namelijk nog maar 150 km hier vandaan! En dat is waarschijnlijk nog twee dagen fietsen. Dat betekent, dat wij daar donderdagavond kunnen zijn. Aanvankelijk waren wij van plan hier nog een extra dag te blijven, maar het weer is zo slecht, dat daar geen lol aan is.

Als het gaat zoals wij gepland hebben zouden wij eventueel dinsdag 3 oktober terug willen vliegen. Maar wij hebben nog helemaal niet gekeken of er dan vluchten beschikbaar zijn.
Het is wel te hopen dat het weer de komende dagen iets opknapt want met dit weer in Rome zijn is ook niets aan. Ik zal de paus vragen daar ook iets aan te doen!

Vanuit een herfstachtig Italië groet ik iedereen die met ons meeleeft en meegeniet.
Paul

Dag acht en dertig, 25 september

Na de gezellige avond gisteren heerlijk geslapen en mij zowaar verslapen. Half negen werd ik wakker. De verkoudheid was al een stuk minder geworden dankzij de vitamine C (er is geen enkele rationele grond voor, maar het werkt wel bij mij. En ik ben verkoudheidspecialist bij uitstek!)
Naar buiten kijkend bleek het bewolkt te zijn en zelfs te regenen, dus al direct de regenkleding aan. Zodra ik op de fiets zat begon het stevig door te regenen (factor 5 op mijn schaal van 1 tot 10). Daarbij moest er al direct een flinke helling van ongeveer 8,5 km beklommen worden, dus dat was niet zo prettig. Onderweg had ik veel last van mij rechterkuit die ik altijd inzwachtel vanwege mijn blessure. Op driekwart van de helling werd het zo erg dat ik de zwachtel er maar af heb gehaald en het bleek dat ik hem veel te strak had gedaan. Of het kwam door de regen dat hij nat werd. De striemen stonden in mijn been. Verder de hele dag zonder gefietst. Toen ik bijna boven aan de klim was vlak voor een benzinestation hoorde ik een hele harde knal. dat was ikzelf. Mijn achterband gaf het op en ontplofte spontaan. Groot toeval was dat deze benzinepomp ook fietsen e.d. verkocht. De benzinepomp houder hoorde de knal en verwees mij naar zijn simpele werkplaats. Helaas had hij geen 28 inch banden in voorraad. (dat is echt een nederlandse maat)
Daarna geprobeerd de band zelf te maken door mijn oude binnen band als inlegstuk te gebruiken. Maar de canvas-scheur in de buitenband was zo groot dat ik er twee vingers doorheen kon steken, daar was geen dubbele binnenband tegen opgewassen. Zodra ik hem oppompte, kwam de bobbel weer tevoorschijn.
Dus ik vroeg of het plaatsje 2 km verderop (Montalcino) een fietsenzaak had. Dat bleek niet het geval te zijn. Wel het plaatsje waar ik net overnacht had (Buonconvento). Dan maar een taxi daarnaartoe dacht ik. Helaas geen taxi hier. De benzinepomphouder vroeg een ander man die net aan het tanken was om advies en die wilde mij wel in zijn auto naar het volgende plaatsje brengen. Daar aangekomen bleek daar ook geen taxi te zijn. Dus bood hij mij aan om mij naar de fietsenmaker te brengen, 15 km terug, in Buonconvento.. Daar maakte ik natuurlijk dankbaar gebruik van. Eerst nog even langs een vriend waar hij een fles wijn op moest halen en toen naar Buoncovento, Helaas bleek de fietsenmaker daar dicht te zijn. Advies gevraagd aan een plaatselijke politieman en die vertelde dat er 10 km verderop wel een fietsenmaker was. Dus mijn weldoender ging zonder blikken of blozen nog eens 10 km verder met mij op zoek naar een fietsenmaker. Die bleek gelukkig wel open te zijn en daar kon ik mijn nieuwe (te smalle)band + binnenband kopen. Met even goede zin weer terug naar de oorspronkelijke benzinepomp. Halverwege de berg kwam ik Henk zwoegend tegen die de tweede helft van de berg nog op moest. Ik draaide het raampje open en vroeg hem: Biertjééé? Henk keek alsof hij water zag branden. In drie woorden uitgelegd wat er aan de hand was en gezegd dat ik hem later nog wel zou zien. Bij de benzinepomp mijn weldoener betaald voor de benzine en afscheid genomen. De nieuwe band gemonteerd en daarna even een lekkere kop koffie genomen bij het aangrenzende restaurant. Intussen kwam Henk ook de berg op en even de ervaringen uitgewisseld. Hij was vannacht erg ziek geweest en nog niet helemaal lekker. Ook Vitamine C genomen en een extra pak zakdoeken gekocht.
Na een half uurtje afscheid genomen, nadat ik henk gevraagd had of het wel zou gaan alleen, m.b.t. zijn gezondheidstoestand. dat zou wel lukken vertelde hij mij.
Het regenen was intussen gestopt, maar helaas was de lucht nog niet helder zodat ik niet optimaal kon genieten van de prachtige uitzichten.
Wie Toscane een beetje kent zal het opgevallen zijn dat alle dorpjes vrijwel allemaal gebouwd zijn op de top van een heuvel/berg. dat is juist een van de lieflijke dingen van deze streek, veel heuvels met op veel van die heuvels een dorpje, geeft een prachtig gezicht. Wat de onschuldige observator waarschijnlijk niet weet of beseft is dat alle doorgaande wegen die dorpjes verbinden met elkaar. Dat betekent dus dat de wegen niet om de bergen heen gaan maar elke keer weer een berg op en af gaan. dat betekent dus ook dat onschuldige fietsers het slachtoffer worden van deze onhebbelijke neiging om de dorpen rechtstreeks met elkaar te verbinden en dus ook steeds berg op en af moeten. Zo´n dag was het vandaag dus! Veel klimmen en dalen naar op zich hele leuke, vriendelijke dorpjes toe, maar ik gunde mij geen tijd om ze allemaal te bezoeken.
In een van de laatste dorpjes ging ik even een bar binnen voor een kop koffie. Ik was nauwelijks binnen of ik werd in het Engels aangesproken over mijn fietsen. Er bleek een ouder Amerikaans echtpaar te zitten dat duidelijk om een praatje verlegen zat. Wij hebben even een half uurtje gezellig zitten babbelen over fietsen en over italië en als ik niet opgestapt was zat ik er nu nog.
De laatste berg van vandaag was ook gelijk de zwaarste en een van de langste, maar op het eind komt de voldoening. het plaatsje Castel de Piano. Het zou verschillende hotels moeten hebben. Twee ervan heb ik gevonden en waren gesloten. daarna op weg naar een derde kwam ik een bordje “zimmer” tegen. Het bordje achterna en inderdaad een soort prive huis met verhuur van vier kamers. Ik ben de enige gast. Hieronder is een Pizzeria dus dat is gemakkelijk.
Vanavond ben ik bij deze Pizzeria gaan eten en was een van de drie gasten. Ondertussen zat ik, tussen de gerechten door, dit stukje te typen. Na afloop van het eten vroeg de goed Engels sprekende serveerster wat ik aan het doen was en ik deed verslag. Wij raakten aan de praat, moeder kwam er even later ook bij zitten en even later kwam de broer ook nog. De familie runt het restaurant maar het loopt niet goed. Dus heel nieuwsgierig hoe dat in Holland is. Afijn, twee uur later had ik een kaart van Nederland getekend met de drukke gedeeltes en de rustige gedeeltes en mogelijke plaatsen waar je een goed Italiaans restaurant zou kunnen beginnen. Ik kreeg zoete limoen drank in verschillende soorten en een brood van het verse deeg van de pizza´s mee.
Voor de tweede achtereenvolgenede avond een heerlijke avond gehad met leuke contacten. Het blijkt dat je als je alleen bent veel sneller contacten maakt dan dat je samen bent.

Ik heb Henk om zes uur nog even gebeld en het ging al iets beter met hem. Hij zit hier vlakbij op de camping.

Een groet van een, ondanks het regeachtige weer, hele gelukkige,
Paul

Dag zeven en dertig, 24 september

Na een nacht flink hoesten en proesten + neus snuiten begon ik dankzij de paracetamol en de Vitamine C weer opgewekt aan een nieuwe dag. Een goed ontbijt en een goed advies hoe ik weer op de goede route zou komen hielpen daarbij. Nog wel gevraagd of ik nog een nacht kon blijven, maar het hotel zat de komende nacht helemaal vol. Helaas was het advies over de route niet zo goed, zodat ik kilometers heb moeten omrijden. Al vrij snel ten zuiden van Sienna verandert het landschap totaal van aanblik. Het zijn daar kale heuvels die waarschijnlijk in het voorjaar vol met graan hebben gestaan maar nu allemaal keurig zijn ongeploegd. Daardoor ontstaat een heel kaal landschap met alleen maar glooingen en allerlei kleurschakeringen bruine aarde. Een heel faccinerend gezicht om te zien. Op een bepaalde manier is het ook heel mooi. In ieder geval genoot ik van ieder minuut dat ik er doorheen fietste.
Ik zat te zingen op mijn fiets.
Ik deed het extra rustig aan omdat de verkoudheid nu vooral op mijn longen zat. Ik hoestte erg veel en had daardoor ook minder lucht. Maar des te meer tijd had ik voor deze mooie natuur en met name omdat dit een heel rustige weg was waar maar heel af en toe een auto langskwam. Het klimmen vandaag viel ook wel mee en volgens het boekje was het maar een route van 25 km. Dat leek mij wel erg kort, dus ik zou wel zien wanneer ik zou stoppen. Ik ben eigen baas en stop als ik daar zin in heb en een slaapplaats tegenkom.
Dat was na ongeveer 35 km zover. In het stadje Buonconvento reed ik zo tegen een modern kleinschalig hotel op dat ook nog plaats bleek te hebben. Dus dat is dan snel geregeld. Voordeel van deze plaats is dat het onderaan een flinke berg ligt die ik morgenochtend, als ik fris ben, dan direct kan gaan beklimmen. Verder wordt het morgen toch een flinke klimdag dus even een dag wat rustig aan doen was prima.

Toen ik hier een maal geïnstalleerd was en het stadje even in ging bleek dat er een soort jaarmarkt bezig was. Net zoiets als in Santpoort maar dan veel groter. Dus ook een gewone markt erbij e.d. Een rokband, mandenmakers, kermis, afijn je kent het wel. Later zag ik in allerlei smalle zijstraatjes lange tafels staan waaraan ´s avonds gegeten kan worden. Wat blijkt, er zijn vier groepen burgers die in deze stad die dit weekend maaltijden bereiden, waarop iederen kan inschrijven. Het is een heel beperkt menu van twee of drie keuzes en verder word je geplaatst aan lange tafels met anderen. Alle vier de groepen die ieder een deel van de stad vertegewoordigen maken met vrijwilligers zelf het eten klaar en hebben ook ieder een ander menu. Ik zag in de vooravond al aan aantal vrouwen met de hand spagettie slierten uitrollen en in een andere ruimte, vooral oudere vrouwen, met grote pannen met lekkere sausen e.d. in de weer.
Dus nadat ik het even aan de hotel eigenaar gevraagd had of dat kon, ook naar een van deze gelegenheids restaurants gegaaan en voor € 16,- een menukaartje gekocht. Ik werd ingedeeld aan de kop van een tafel met een grote groep vrienden en collega´s uit Sienna. Ik had het geluk dat de man naast mij redelijk Engels sprak en mede daardoor heb ik mij uitstekend vermaakt. Er stond wijn en water op tafel en veel jongeren brachten het eten rond. Het ging goed georganiseerd en leek een beetje op de kerst-inn van vroegere jaren. Volgens mijn gesprekspartner hebben veel steden en dorpen dit soort feesten, zelfs in Sienna. Het wordt helemaal verzorgd door vrijwilligers en met het geld dat overblijft worden goede en culturele doelen gefinancierd. Voor mij weer een ervaring rijker en daarbij heb ik nog lekker gegeten ook (o.a. met de hand gedraaide pasta slierten (Pici)).
Natuurlijk wat foto`s gemaakt die ik moet e-mailen. Achteraf kreeg ik van alle 25 mensen die aan tafel zaten een hand alsof ik een wereldwonder was.

Een groet van een heerlijk genietende,
Paul

Dag zes en dertig, 23 september

De hele nacht ben ik in de weer geweest met mijn verkoudheid. Alles zat vol en vast en ik heb een hele rol toiletpapier volgesnoten. Dus vrijwel ook niet geslapen. 4 Paracetamols moesten de hoofdpijn en de andere pijnen wat onderdrukken, dus ik had grote twijfels of ik wel kon fietsen. `s moergens en hete douche en een stoot Vitamine C en toch maar proberen. De gastvrouw had voor een uitgebreid ontbijt gezorgd en daarna nog even inkopen doen in de plaatselijke supermarkt en fietsen maar. Nou dat ging voor ons beide niet gemakkelijk. Henk voelde zich ook niet lekker en ik was gewoon ziek. Toch houden die heuvels daar geen rekening mee. Die blijven gewoon 10 tot 14% Gewoon even wat vaker stoppen dan gaat het evengoed ook wel. gelukkig maar 28 km dus om half een reden wij Sienna binnen. Henk naar een camping (die gesloten bleek te zijn) en ik naar een touristenbureau dat hotelkamers zoekt. Dat was niet zo simpel want ook hier was werkelijk alles weer vol, goedkoop of duur, maakt niet uit alles vol. Aan de rand van de stad was nog een eenpersoonskamer vrij dus,om half twee zat ik in mijn hotel. Maar de kamer was helaas nog niet klaar. Na drie kwartier mocht ik naar mijn kamer en dook gelijk mijn bed in. Na twee en een half uur vond ik het toch wel welletjes en ging toch maar even de stad in. Het kostte mij moeite om trappen op te lopen ik was zo lamlendig als wat. Toch de paar belangrijkste zaken hier nog even bezocht: Piazza del Campo (zou het mooiste plein ter wereld moeten zijn!) en de Dom, die inderdaad van binnen heel indrukwkkend is. Van buiten staat hij helemaal in de steigers. In deze kerk zijn hele mooie en bijzondere vloeren gemaakt, maar 11 maanden van het jaar zijn die afgedekt met hardboord. Nu waren ze zichtbaar, dus dat was wel even mooi om te zien.
daarna wilde ik wel weer naar mij hotel, maar intussen was ik stomtoevallig bij de Dom Henk weer tegen gekomen en daarna even wat gedronken. Wij hebben nu nog ongeveer 350 km te gaan tot Rome. Ik heb Henk uitgelegd dat ik eigenlijk ook nog wel even een paar dagen alleen wil fietsen. Bijna zes weken dag en nacht samen zijn is niet niks. Daarom in goed overleg besloten dat wij de komende drie a vier dagen los van elkaar fietsen. Wij zien elkaar dan weer vlak voor Rome. en zullen dan samen Rome bestormen. Via de SMS houden wij contact met elkaar.
Dus even voor een korte tijd afscheid genomen van elkaar.

Een groet van een nog steeds zieke maar vol goede moed zijnde, Paul